Try-out op 24 oktober in de Lutherse Kerk in Den Haag
Voorafgaand aan het verjaardagsfeest van mijn vrouw Léonne en mij gaan we samen met vrienden naar Dansen met de dood. De voorstelling is in de Lutherse Kerk in Den Haag. Bij binnenkomst valt op dat het een hoog kerkgebouw is met witte muren, grote ramen en een indrukwekkend orgel. Op de vloer liggen grote, zwarte tegels en aan de zijkanten staan houten kerkbanken. Je krijgt een bloem die je opspeldt. Het geeft een feestelijk gevoel en doet mij denken aan een feest waarvoor je een corsage opspeldt, zoals een bruiloft. De bloem geeft aan bij welke groep je hoort. Een in het wit geklede danseres, met dezelfde bloem, begeleid je tijdens de voorstelling. Want je bent niet alleen toeschouwer, maar ook deelnemer aan deze theatervoorstelling.
TreSonanz wil Met Dansen met de dood wil TreSonanz de dood bespreekbaar maken. TreSonanz wordt gevormd door de klassieke zangeressen Christina Völtl en Natscha Morsink. Voor dit participatietheater werken ze samen met regisseur Sjoeke-Marije Wallendal, gespecialiseerd in immersief en zintuiglijk theater. Verder met Duo de Thuiskomst (accordeon en viool) en met de jonge choreograaf Niek Wagenaar (26) die een nieuwe choreagrafie ontwierp voor tien professionele dansers. Daarnaast is er een koor van 44 gevorderde amateurzangers uit Den Haag, Delft en Rotterdam.
Wat de voorstelling aangrijpend maakt, is de combinatie van liederen en muziek uit requiems en de choreografie waarin het sterven wordt verbeeld. Verder is het ook fijn om zelf iets te doen. Je wisselt met mensen van de groep kort van gedachten over je eigen uitvaart en je danst op een laagdrempelige manier mee met de dansers. Je wordt uitgenodigd om zelf ook te dansen met de dood, met je eigen sterfelijkheid. Jammer dat er niet een lied is waarmee je mee mag zingen. Ik kon het niet laten om mee te zingen bij Alleluah van Leonard Cohen.
Het slot van de voorstelling is bijzonder. De beide zangeressen gaan onder begeleiding van de dansers op de grond liggen. Het liggende lichaam symboliseert de dood. Vervolgens langen de dansers met hulp van de koorzangers matten op de grond. Als ik op mijn mat lig, hurkt een van de koorzangers naast mij. In mijn geval een vrouw die eerst mijn linkerschouder aanraakt waarop ik mijn ogen open. Ze legt mijn handen een voor een op mijn buik en maakt met haar linkerhand een neerwaartse beweging over mijn ogen om aan te geven dat ik mijn ogen moet sluiten. Het lijkt wel of de engel des doods mij komt halen. Vervolgens staan de koorleden in een grote kring om alle toeschouwers heen en zingen muziek van bedside singers. Dit zijn rustige liederen die worden gezongen aan het bed van mensen in de laatste levensfase in een hospice of ziekenhuis. Je wens je zelf toe om op deze manier het leven te verlaten.
Fijn om na afloop van Dansen met de dood samen met onze vrienden het leven te vieren.